Zakrzepica w stentach uwalniających leki. Kliniczne znaczenie zaburzonego gojenia się ściany naczynia

Marek Koziński 1, Adam Sukiennik 1, Władysław Sinkiewicz 2, Wacław Kochman 1, Jacek Kubica 1
1 - Katedra i Klinika Kardiologii i Chorób Wewnętrznych,Collegium Medicum im. Ludwika Rydygiera w Bydgoszczy, Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu
2 - Katedra i Zakład Klinicznych Podstaw Fizjoterapii, Collegium Medicum im. Ludwika Rydygiera w Bydgoszczy, Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu
Postepy Hig Med Dosw
2008; 62 185-205
ICID: 856882
Article type: Review article
 
 
Zakrzepica w stencie stanowi rzadkie, ale bardzo groźne powikłanie angioplastyki wieńcowej objawiające się jako nagły zgon lub ostry zespół wieńcowy. Stenty uwalniające leki (DES) okazały się skuteczne w zapobieganiu i leczeniu restenozy w różnych populacjach pacjentów i rodzajach zmian miażdżycowych. Obawy dotyczące tej metody leczenia wzbudził niewielki, ale istotny statystycznie, wzrost częstości bardzo późnej zakrzepicy w stencie u chorych leczonych DES, który w niektórych badaniach wiązał się ze zwiększoną śmiertelnością i zapadalnością na zawał serca w porównaniu z osobami leczonymi stentami klasycznymi (BMS). Okazało się, że wszczepienie DES nie tylko redukuje tworzenie się neointimy, ale także zaburza proces gojenia się ściany naczynia. Po implantacji DES obserwuje się opóźnioną i najczęściej jedynie częściową endotelizację powierzchni stentu. Dodatkowo zwiększona trombogenność krwi w wyniku wzrostu ekspresji czynnika tkankowego i braku adekwatnego hamowania trombocytów, oraz zaburzony przepływ krwi wywołany przebudową ściany naczynia i dysfunkcją śródbłonka sprzyjają powstaniu skrzepliny w obrębie DES. Jednak zdecydowana większość danych z randomizowanych badań klinicznych wskazuje, że stenty uwalniające leki wszczepione zgodnie z zarejestrowanymi wskazaniami nie wpływają negatywnie na twarde punkty końcowe. Prawdopodobnym wytłumaczeniem powyższego zjawiska jest nieco zwiększone ryzyko bardzo późnej zakrzepicy w stencie u pacjentów leczonych DES w porównaniu z osobami z BMS przy jednocześnie mniejszej częstości zawałów serca i zgonów związanych z restenozą. Określenie korzyści i ryzyka implantacji DES – poza dotychczas zarejestrowanymi wskazaniami – wymaga dalszych badań. Szczególną niedogodnością związaną z DES jest konieczność długotrwałej podwójnej terapii przeciwpłytkowej. Zatem wszcze¬pienia stentów uwalniających leki należy unikać zwłaszcza u chorych, u których istnieje uzasadnione ryzyko nieprzestrzegania zaleceń lekarskich, u których jest planowany w najbliższej przyszłości zabieg chirurgiczny wymagający przerwania skojarzonego leczenia przeciwpłytkowego oraz u pacjentów z dużym ryzykiem krwawień. Planowe zabiegi operacyjne u pacjentów z DES należy odroczyć powyżej 12 miesięcy po angioplastyce. Z kolei zabiegi dentystyczne, jeśli konieczne, mogą być wykonywane w czasie podwójnej terapii przeciwpłytkowej. Mimo że bieżące wytyczne europejskie i amerykańskie zalecają skojarzone leczenie przeciwpłytkowe odpowiednio przez 6–12 i 12 miesiące po wszczepieniu DES, optymalna długość takiego leczenia nadal wywołuje kontrowersje. Kolejne modele DES stworzone z myślą o poprawie bezpieczeństwa oraz nowe rodzaje stentów przyspieszające endotelizację są przedmiotem badań. Zdaniem autorów decyzja o wyborze konkretnego stentu powinna być podejmowana indywidualnie u każdego pacjenta.
PMID 18464681 - kliknij tu by zobaczyć artykuł w bazie danych PubMed
  PEŁNY TEKST STATS

Poleć artykuł

Nazwisko i Imię:
E-mail:
From:
Język:


Artykuły powiązane in IndexCopernicus™
     percutaneous transluminal coronary angioplasty [11 powiązanych rekordów]
     restenosis [24 powiązanych rekordów]
     paclitaxel [79 powiązanych rekordów]
     Sirolimus [49 powiązanych rekordów]
     bare metal stents [1 powiązanych rekordów]
     drug-eluting stents [9 powiązanych rekordów]
     in-stent thrombosis [0 powiązanych rekordów]