Struktura i znaczenie wspólnego enterobakteryjnego antygenu (ECA)

Tomasz Kasper Goździewicz 1, Jolanta Łukasiewicz 1, Czesław Ługowski 2
1 - Instytut Immunologii i Terapii Doświadczalnej PAN im. Ludwika Hirszfelda we Wrocławiu
2 - Instytut Immunologii i Terapii Doświadczalnej PAN im. Ludwika Hirszfelda we Wrocławiu; Uniwersytet Opolski
Postepy Hig Med Dosw
2015; 69 1003-1012
ICID: 1168374
Article type: Review article
 
 
Wspólny enterobakteryjny antygen (Enterobacterial Common Antigen, ECA) jest powierzchniowym
antygenem cukrowym obecnym u niemal wszystkich Gram-ujemnych bakterii z rodziny
Enterobacteriaceae. Pochodzenie ECA wydaje się związane z lipopolisacharydem (LPS, endotoksyna),
na co wskazują wspólne szlaki biosyntezy obu antygenów. ECA występuje w trzech postaciach: liniowego polimeru związanego kowalencyjnie z fosfatydyloglicerolem (ECAPG), zakotwiczonym w błonie zewnętrznej ściany komórkowej, postaci cyklicznej (ECACYC) zbudowanej z 4-6 podjednostek, umiejscowionej w peryplazmie oraz z liniowego polimeru połączonego kowalencyjnie z oligocukrem rdzenia LPS (ECALPS). Niezależnie od postaci poli- i oligosacharydy ECA są zbudowane z powtarzających się biologicznych trójcukrowych podjednostek: →3)-α-d-Fucp4NAc-(1→4)-β-d-ManpNAcA-(1→4)-α-d-GlcpNAc-(1→, gdzie Fucp4NAc oznacza 4-acetamido- 2,4-dideoksygalaktozę, ManpNAcA – kwas N-acetylomannozaminouronowy, GlcpNAc – N-acetyloglukozaminę. W przypadku ECAPG i ECALPS identyfikowano cząsteczki zawierające jedną podjednostkę, a ich analiza strukturalna wskazała na Fucp4NAc jako cukier terminalny. Szczegółowe badania wykazały jego obecność u niemal wszystkich gatunków enterobakterii, z wyjątkiem pojedynczych przypadków, takich jak Erwinia chrysantemii. Obecność antygenu ECA wykazano również u rodzaju Plesiomonas należącego wówczas do rodziny Vibrionaceae [4] oraz rodzaju Yersinia [36] należącego do Pasteurellae, co było jednym z powodów zmiany taksonomii i zaliczenia ich do rodziny Enterobacteriaceae. Funkcja ECA nie jest dokłądnie poznana, jednak dotychczasowe badania wskazują m.in. na jego znaczenie w oporności komórki bakteryjnej na warunki środowiskowe, takie jak sole kwasów żółciowych w przewodzie pokarmowym człowieka. Ważna wydaje się immunogenność tego antygenu, ponieważ zdolność do wytwarzania swoistych przeciwciał dotyczy tylko nielicznych, szorstkich szczepów Gram-ujemnych bakterii, takich jak Shigella sonnei fazy II, Escherichia coli R1, R2, R4 i K-12, czy Yersinia enterocolitica O:3 i jest najprawdopodobniej skutkiem obecności ECALPS. Dowodu na istnienie tego połączenia dostarczyły analizy strukturalne antygenów powierzchniowych S. sonnei fazy II.
  PEŁNY TEKST STATS

Poleć artykuł

Nazwisko i Imię:
E-mail:
From:
Język:


Artykuły powiązane in IndexCopernicus™
     Sepsis [223 powiązanych rekordów]
     lipopolysaccharide [41 powiązanych rekordów]
     enterobacterial common antigen [0 powiązanych rekordów]
     Shigella sonnei [19 powiązanych rekordów]
     ECA [0 powiązanych rekordów]
     Wspólny enterobakteryjny antygen [0 powiązanych rekordów]